Een onnodige marteling

Het was me al vaker opgevallen als we het er tijdens een visite of verjaardagsfeestje over hadden. Kennelijk ervoer ik een behandeling bij de mondhygiëniste als veel beangstigender en pijnlijker dan anderen. Dat verbaasde me wel, want ik vind dat ik redelijk goed tegen pijn kan. Haaks daarop stond echter dat ik er al weken van tevoren tegenop zag als de datum naderde dat ze me weer onder handen zou gaan nemen. En als ik eenmaal in de beruchte stoel lag en zij zich over me heen boog met dat vreselijke apparaat in aanslag dat voor mijn gevoel het geluid produceerde van een kettingzaag, dan verstijfde ik van mijn kruin tot mijn tenen. Ook al deed ik nog zo mijn best om me te ontspannen, lette ik op mijn ademhaling, dacht ik aan mooie dingen, deed ik complete meditaties in de wachtkamer, zo gauw zij mij vroeg om mijn mond te openen sloeg de paniek toe. Ze dacht dat het kwam omdat ik gevoelig tandvlees had, en dat als ik nog beter poetste, raagde en floste het de volgende keer wel wat minder pijn zou doen. Maar nee hoor, elke keer draaide het uit op een intense pijniging, een vreselijke marteling. Een aantal keren heb ik zelfs vertwijfeld geroepen dat ik alles zou bekennen als ze ophield. Dan sprak ze me echter enkel moed in om het nog even vol te houden. En dat even voelde dan als een eeuwigheid. En als het weer voorbij was waren mijn kleren drijfnat van het zweet, deden al mijn spieren pijn van het verkrampen, en dankte ik in stilte God voor de verlossing uit dit lijden.

Mondhygieniste

Vanochtend was het weer zover. Ik vreesde het ergste, want door covid was de afspraak 5 maanden uitgesteld en had ik dus vermoedelijk meer tandsteen dat verwijderd moest worden. Voor deze gelegenheid had ik ook een andere mondhygiëniste toegewezen gekregen. Een jonge vrouw met een lieve stem die me hartelijk ontving. Nadat ze mijn mond had geïnspecteerd vertelde ze me dat er ‘some work to do’ was, en ook heeft ze me nog eens precies uitgelegd hoe het zit met mond bacteriën en de redenen om er voor te zorgen dat je er daar zo weinig mogelijk van hebt. Enge beesten hoor die mond bacteriën als je ziet wat ze allemaal kunnen aanrichten. In tegenstelling met de andere mondhygiëniste begon ze niet met het apparaat waar ze tandsteen mee verwijderen, maar ging ze eerst wat polijsten. Dat deed in het geheel geen pijn. Toen ze daarna met de tandsteen verpulver aan de gang ging zette ik mij eventjes schrap. Echter tot mijn grote verbazing deed het bij de eerste tanden helemaal geen pijn. En bij de volgende ook niet. En op de normaal gesproken erg gevoelige plekken ook niet. En in het geheel niet… De hele behandeling ging voorbij zonder de pijn die ik in het verleden zo had leren vrezen. Daarom kon ik het ook bijna niet geloven toen ze zei dat het klaar was. Ik keek haar verbaast aan en vroeg haar hoe het kon dat ze me helemaal geen pijn had gedaan, terwijl ik de behandeling van haar collega altijd als een marteling heb ervaren. Ik zag aan haar ogen dat ze het een ongemakkelijke situatie vond, maar ze legde me toch uit dat zei een modernere opleiding had gehad. Ik heb haar vast smekend aangekeken toen ik haar vroeg of ik voortaan bij haar… Ik zag ondanks het mondkapje dat ze glimlachte. Ze wilde me zelfs wel vaker zien dan eens per half jaar. Over vier maanden mocht ik al weer terugkomen. Ik was in de zevende hemel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.