Gedicht Storm voor de stilte

Met het afval van conditionering opgenomen onder
mijn huid, verdroeg ik de zichtbare verontreiniging.
Kende ik mijzelf slechts als vuig onderdeel van u.
Uw alles omknellende armen kooiden mij met de
leugenachtige mantel zonder liefde of zichtbare dwang.

U weekte gewiekst mijn wankele evenwicht
los, van mijn natuurlijke liefdevolle zijn.
Artificiële behoeften overprikkelden mijn
geraffineerd en geïndoctrineerd brein.
Dwanggevoederde verslaving als goede wijn.

Succesvolle studie beloofde mij schuld.
Vruchtbare arbeid bezorgde welvaart.
Systematisch kapitalistisch gemanipuleerd,
werd liefde wreed en ego gewaardeerd.
Cijfers en tijd bepaalden mijn schaap-heid

Slapende gaf ik U mijn beenderen als frame
M´n aderen als kabels in uw duivelse machine
Mijn pomp, als centrum, functioneerde niet als hart,
pulseerde voortdurend vervuild water voort dat
uitmondde in veel onleefbare rivieren en oceanen

Ge-schaapt met knagende twijfels en ongerief
stuurden mijn zenuwen automatisch verzwakte
spieren aan om in een voortdurende race,
gedwongen, steeds sneller te kunnen bewegen.
Van 4 naar 5 hijgde mijn aandeel uitgeput verder.

De bomen gaven geen zuurstof en de zon was
verduisterd, dus bewoog ik zonder adem en zicht.
Had mijn vrijheid verkocht aan de hoogste bieder
voor hoge verplichtingen met ondraaglijk onbehagen.
Volledig onderworpen aan hysterie en materie.

De walgspiegel blikte terug de laffe ogen van
een absurdistische-geluk-zoekende-vreemdeling.
De leegheid verpletterde mijn gewetensstem.
Opzwepende populistische blonde pruiken
fluisterden dat een ander verantwoordelijk was.

Negen miljard virussen verstomden door één.
Achtervolgd door zelf-besmette voetsporen
Moeder aarde kleedde ons dodelijk stil uit
Keizers zonder kleren, ineens allemaal gelijk
En zo werden wij wakker en onze getuigen

Beschaamd bedekken wij nu onze naaktheid.
Miljarden tranen bevochtigen de open aarde
Waarin onze verlaten geliefden worden begraven
Gecomposteerd in moeder aarde´s geduldige grond
Ontspruit er een nieuw bestaan uit haar genade

Als we overmorgen opnieuw mogen beginnen
Dan zullen wij, uw huichelachtige systeem, begraven
Maar om uw dood zullen wij niet wenen.
Bevoorrecht nemen wij dan waar als getuigen,
dat wij liefdevol, heel en verantwoordelijk zijn.

We zijn over het hek gesprongen en zien,
ex gedetineerden van angst en zelfbehoud
zich niet langer verschuilen achter valse profeten.
Het is gedaan met burgerlijke massale opinies
quartaire behoeften en schijnheilige dogma´s

Afschudden van oude patronen in de wetenschap
dat onze pompen weer zullen kloppen als harten.
Onschatbare waarden worden weer gekoesterd,
alles vernietigende ego´s worden nederig begraven
Voetdrukken op een aarde waar liefde weer liefde is.

Ilse Marianne ©
Plaatje bij gedicht Ilse

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>