Gierende genen

Wetenschappers komen in deze verlichte tijden steeds meer tot de conclusie dat ons gedrag voornamelijk wordt bepaald door onze genen. Zelfs schijnt het zo te zijn dat genetisch bepaald is op welke leeftijd je met bijvoorbeeld roken begint, en hoeveel je er zult gaan weg paffen. En allerlei andere verslavingen, zoals alcoholverslaving en gokverslaving, liggen kennelijk ook al vanaf onze geboorte in onze genen te wachten op het moment dat ze zich zullen manifesteren. Het is toch om wanhopig van te worden. Waarom zouden we dan nog wikken en wegen over keuzes, als toch al vastligt wat we gaan doen? Waarom al die moeite doen om de strijd met onze onverstandige gewoonten aan te gaan? Ik ga vanaf nu in een luie stoel zitten en doe niets meer. Puur uit verzet, om te laten zien dat ik me niet laat sturen door mijn genen. Eens kijken of ik de wetenschappers die zulke malligheid bedenken in het ongelijk kan stellen. Ik ga de weg van Boeddha. Die ging ook een tijdlang stil zitten.

Hij deed dat dan weliswaar niet uit verzet tegen zijn genen, maar om vrij te worden van het lijden. Immers, dat gedram van die genen en de strijd die je er mee hebt is eigenlijk lijden, nietwaar? Boeddha had dat indertijd al goed door. Daarom gaf hij zes jaar lang zijn genen niet hun zin. Pas daarna hielden ze eindelijk op met drammen, en kon hij zichzelf verlicht noemen. Maar wacht eens, als Boeddha dat kon dan zijn die genen dus ook niet zo oppermachtig. Dan is er dus iets anders binnen ons dat bepaalt of we ons overgeven aan bijvoorbeeld verslavingsgedrag. Iets dat mogelijk sterker is dan onze genen. Wat een ontdekking, ik word er helemaal enthousiast van! Goed dat ik er hier over schrijf, dan wordt het meteen wereldkundig gemaakt. Dit is het inzicht waar de wereld op zat te wachten. Alhoewel, misschien dat die eigenwijze wetenschappers daar dan ook weer iets nieuws op bedenken. Ach, ik weet al waar ze dan mee gaan komen. Het lag in Boeddha zijn genen besloten dat hij rond zijn 35e levensjaar verlicht zou raken. Shit, daar gaat mijn inzicht. Ja, dan heeft het ook weinig zin dat ik een tijdlang in een stoel ga zitten om me tegen mijn genen te verzetten, want dat staat dan natuurlijk ook in mijn genen geschreven. Ik neem maar een kop koffie, steek een sigaret op, en zie vervolgens wel wat mijn genen vandaag voor me in petto hebben.

Naschrift:

Ik ben op dit moment het boek ‘Bewustzijn als medicijn’ van klinisch psycholoog Gill Edwards aan het lezen (aanrader!). Zij zet helder uiteen dat we helemaal geen slachtoffer van onze genen hoeven te zijn, maar dat onze lichaamscellen en genen dansen op de melodie van ons bewustzijn, en dat met name chronische stress, die gecreëerd wordt door onze gedachten en overtuigingen, gezonde genen in zieke genen verandert. Aha!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>