Het gevoel geen kind van je ouders te zijn

Wanneer je als jong kind opgroeit is de normale ontwikkeling dat je een sterke band met je ouders ontwikkelt, dat je het sterke gevoel hebt dat zij onverbrekelijk bij jou horen en jij bij hen. Dat geeft je een gevoel van veiligheid en geborgenheid. Dat gevoel ontstaat niet vanzelf, er is voor nodig dat je ouders affectie voor je tonen, je regelmatig eens een knuffel krijgt, je ouders je goede emotionele begeleiding kunnen geven, oog hebben voor wat jou bezig houdt, je troost kunnen bieden wanneer dat nodig is, oog hebben voor jouw specifieke behoeften en daarin kunnen voorzien, en het allerbelangrijkste dat je het gevoel hebt dat ze van je houden. Ideaal is dat het hele plaatje klopt, maar dat is natuurlijk maar zelden het geval. Ouders zijn ook maar mensen met onvermogen, tekortkomingen, hebben hun eigen sores, hun psychische problemen, en bezitten dikwijls niet het pedagogische inzicht dat nodig is voor een goede opvoeding.

Waar heb je me gevonden?

Wanneer er het één en ander misgaat bij de vorming van een sterke band tussen ouders en kind, kan het kind zich ontheemd gaan voelen, en dat kan er toe leiden dat logischerwijs het omgekeerde van een sterke band ontstaat; dat het kind het gevoel kan krijgen geen kind van zijn ouders te zijn. Ik heb in de loop der tijd aardig wat mensen gesproken die me vertelden dat ze het gevoel hadden geen kind van hun ouders te zijn. Vermoedelijk kwam ik met hen op dat onderwerp omdat ik dat zelf ook zo heb ervaren. Dat ik bijvoorbeeld regelmatig heb gedacht ’wanneer ga je me nou eens vertellen dat ik geadopteerd ben’ of, ‘waar heb je me gevonden?’. Als ik naar mijn broer kijk zie ik echter wel veel fysieke overeenkomsten, dus ja, ik moet toch maar aannemen dat de mensen die beweren mijn ouders te zijn de vreugdevolle inspanning hebben geleverd die heeft geleid tot mijn conceptie.

Hunkering naar geestelijk voedsel

Dat gevoel dat je geen kind van je ouders bent is niet prettig en heeft veel consequenties. Ik heb me er bijvoorbeeld vaak schuldig over gevoeld, want het maakt het je ook moeilijk om echt intens van je ouders te houden. Tenminste zo heb ik dat wel ervaren. Ik heb me dus ook nooit met mijn vader kunnen identificeren, en zocht mijn voorbeelden buiten de deur. Filmhelden, personages in boeken, ouders van vriendjes, politici, leerkrachten, Jezus, schrijvers, sporthelden, allemaal vormden ze een puzzelstukje van mijn identiteit. Het is wel een redelijk samenhangend geheel geworden hoor, maar het was een moeizame weg.  Daarbij speelde ook mee dat ik al op jonge leeftijd iets niet kreeg waar ik hevig naar hunkerde, namelijk het krijgen van ondersteuning bij de vorming van mijn geestelijk leven; ik hongerde naar geestelijk voedsel. Mijn ouders waren niet gelovig, en waren druk met werken, ze hadden een paar boeken voor volwassenen in de kast staan die ik regelmatig las, en af en toe kreeg ik een boek van Arendsoog voor mijn verjaardag. Maar ja, je bent maar één keer per jaar jarig… Nu hadden we buren die streng gelovig waren, en die lazen na het eten altijd voor uit de bijbel. Daar smulde ik van. Dus als zij waren uitgesmuld stond ik voor de deur voor het geestelijke toetje. Ik kan me nog herinneren dat ik vooral het verhaal van Jozef bijzonder mooi vond. Die Jozef die door zijn broers in een put werd gegooid en later koning werd. Maar eigenlijk ging elk woord uit de Bijbel erin als koek. Bij die buren vond ik dus een tijdlang wat ik thuis niet vond. En op de basisschool haalde ik enkel tienen voor het oplepelen van de godsdienstversjes.

Leeshonger jongetje

 

Heimwee naar de tijd voor de conceptie

Gek eigenlijk he dat een kind van een jaar of zes zeven zich zo aangetrokken kan voelen tot iets wat hij thuis niet heeft meegekregen; het geloof c.q. spiritualiteit? Want het ging echt niet enkel om de verhalen, het ging ook om wat er achter schuil ging, daar ben ik wel van overtuigd. Er werd iets in me geraakt dat me herkenning gaf. Wat dat betreft ben ik het ook helemaal niets eens met bijvoorbeeld atheïsten die vinden dat je een kind niet religieus zou moeten opvoeden. Er zijn gewoon kinderen die daar juist behoefte aan hebben, die in deze wereld komen met een soort heimwee naar de tijd van voor de conceptie. Binnen bepaalde spirituele stromingen bestaat ook wel de overtuiging dat hele jonge kinderen nog een verbinding ervaren met die tijd. Om dat te kunnen geloven moet je dan wel het idee van reïncarnatie kunnen aanvaarden, maar ik heb daar niet de minste moeite mee, en denk dus ook dat ik zelf bij mijn komst op aarde (wat klinkt dat he?) ook het heimwee naar het vorige bestaan tussen twee levens heb meegebracht. Ik was geloof ik ook wel een dromerig jongetje, dat wat moeite had om te ‘aarden’.

Aha Erlebnis

Er zijn natuurlijk verschillende psychologische verklaringen mogelijk voor het ontstaan van het gevoel geen kind van je ouders te zijn. Allereerst kan het komen doordat er bijvoorbeeld geen sprake was van een goede moeder/kind binding, en/of de vader vaak afwezig was. Ik geloof dat beide fenomenen bij mij wel hebben meegespeeld. Mijn ouders hadden tijdens mijn jeugd de grootst mogelijke moeite om de eindjes aan elkaar te knopen, en werkten zich helemaal suf. Dat zal ongetwijfeld zijn invloed hebben gehad op de aandacht en tijd die ze mij konden geven. Al was het alleen maar omdat ze regelmatig te moe waren om nog op hun benen te staan. Ook emotionele verwaarlozing en gebrek aan affectie kan een rol spelen, en als je als kind je voorbeelden elders gaat zoeken, wordt de verwijdering alleen maar groter. Waarschijnlijk zullen psychologen hier nog wel het één en ander aan toe te voegen hebben. Vanuit de wetenschap van het menselijk gedrag valt hier natuurlijk heel veel over te zeggen. Mij gaf het allemaal echter geen volledige herkenning, er ontbrak voor mij nog een puzzelstukje. Dat vond ik, en het viel ook meteen op zijn plaats toen ik op Twitter nog een andere verklaring tegenkwam uit de spirituele hoek, die me echte herkenning gaf. Het was de volgende tweet van iemand die ik vanwege haar wijsheid en inzicht nauwlettend volg, namelijk regressietherapeute Chantal van den Berg @ChoicezNL , en hij luidde: ‘Many conscious souls were born in unconscious families with the task to wake up on their own. #souls’. Poef, boingggg, de aha erlebnis, daar was ie dan.  In overleg met mijn raadgevers in de sfeer tussen twee levens had ik een pakketje meegenomen met daarin de hunkering naar het geestelijke, het spirituele, keurig in een folie verpakt tegen bederf, dat een uitdaging voor me moest zijn om mijn eigen weg te vinden. En daarom kwam ik in een gezin terecht waarin ik niet geholpen werd met wakker worden. Hierdoor valt er natuurlijk heel wat op zijn plek. Het is allemaal volgens plan gegaan, en mijn ouders, hele lieve mensen trouwens, zaten gewoon zonder het te weten in het complot. Een heerlijk inzicht waar ik weer mee verder kan. Het hoeft ook niet honderd procent waar te zijn, het mag ook best niet waar zijn, het mag zelfs helemaal niet waar zijn, maar ik vind het waar, want het is heel han-dig om het waar te vinden. Want nu kan ik mezelf ook gemakkelijker vergeven dat ik niet zo’n sterke verbinding had met mijn ouders, dat ik me niet identificeerde met mijn vader en zelfs probeerde om anders te zijn, en me tegen hem af zette. En nu begrijp ik ook hoe ik ben gekomen waar ik nu ben, met mijn passie voor het zoeken naar een soort van spirituele waarheid en naar de betekenis van liefde, en dat ik daar nu zelfs boeken over schrijf. Ook zoiets, alsof de vroegere honger naar leesvoer, het gebrek aan, zo heeft doorgewerkt dat ik zelf (op later leeftijd) maar ben gaan schrijven om in een behoefte te voorzien.

Inzicht en groei

Wat ik verder ben gaan begrijpen is dat het gevoel geen kind van je ouders te zijn meer gevolgen heeft. Bijvoorbeeld voor de identificatie. Voor mij betekende het gegeven dat ik me niet met mijn vader identificeerde dat ik mijn voorbeelden buitenshuis ging zoeken. Dat kan best goed gaan hoor, er zijn veel prachtige mensen die als voorbeeld kunnen dienen, en die prima passen in je ontwikkelingsweg. Hier is echter een waarschuwing op zijn plaats. Je gaat ze gemakkelijk teveel idealiseren, want je ziet meestal enkel hun buitenkant. Je ziet ze niet poepen, je hoort ze niet tekeer gaan, je ziet ze niet hun vrouw mishandelen, je ziet ze niet vreemdgaan, je ziet ze niet de kluit belazeren, en misschien wel het allerbelangrijkste je ziet ze niet hun werkelijke gevoelens en emoties uiten. Daardoor kun je gaan denken dat je net zo perfect moet zijn, en dat je ook geen plek mag geven aan gevoelens en emoties. Dat kan ervoor zorgen dat je gevoelens en emoties gaat verdringen, en zoals we tegenwoordig allemaal wel weten uit zelfhulpboeken, door therapie en trainingen, dat is niet handig, dat is psychisch ongezond, en ook dat heb ik zelf mogen ervaren. Heel lang heb ik geprobeerd om een leven te leiden dat overeenkwam met mijn geïdealiseerde voorbeelden. Daardoor moest ik enorm op mijn tenen lopen, en probeerde ik alle gedrag te mijden waarvan ik dacht dat het sociaal, moreel of ethisch onwenselijk was. Dat was erg vermoeiend, en ik prijs me gelukkig dat ik mezelf daar inmiddels grotendeels van heb kunnen bevrijden. Alle werk aan jezelf dat leidt tot bevrijding van mentale ketens, en dus geestelijke groei, begint met inzicht. Chantal van den Berg (Chantal Cindy op FB en Twitter) heeft me daarbij met die ene tweet flink verder geholpen. Dank je Chantal!

Ik hoop dat er lezers zijn die hier wat aan hebben, dan heb ik het niet voor niets geschreven. Wie dit inspireert om regressietherapie te willen gaan doen of een reis te willen maken door de tijd tussen twee levens (LBL) bij Chantal van den Berg, je vindt haar website onder de volgende link: http://www.reincarnatietherapie.info/

PS Nog een dingetje over de boekenhonger uit mijn jeugd; ik had wel toegang tot enorme stapels kasteel- en beeldromannetjes van mijn nichtje, en ben dus altijd heel romantisch gebleven. ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>