Het middel erger dan de kwaal

Heb zojuist mijn eerste Pfizer prikje gehaald. Geweldig hoe gestroomlijnd dat dat allemaal ging. Vanaf het eerste telefoontje klopte alles. Het enige obstakel was dat mijn printer het niet deed toen ik de oproep wilde printen. Maar van de kant van de overheid en de GGD liep alles gesmeerd. Doordat ik er nogal naar uit had gezien was ik veel te vroeg op de priklocatie. Meer dan een half uur. Maar dat maakte niet uit, binnen vijf minuten na mijn entree was ik al geprikt. En het deed helemaal geen zeer. Ik had zelfs niet in de gaten dat het al gebeurd was. Maar ja het was ook een leuke jongedame die de afweerstimulans in mijn rechter spierbal spoot…

Tijdens het kwartiertje nazitten moest ik terugdenken aan de keer dat ik al weer lang geleden met mijn twee dochters Anne en Hilde naar een prikpost ging. Ze waren toen een jaar of 7 en zagen er wel wat tegenop. Dus spraken we af dat ik ze in de andere arm zou knijpen dan waar ze in geprikt zouden worden. Dat zou de aandacht afleiden van het daadwerkelijke gebeuren. Tijdens het prikken ging alles ook uitstekend, mijn stoere meiden gaven geen kik. Toen we buiten kwamen begon Anne echter te huilen. Ook wel een beetje van de opluchting denk ik maar ze gaf zelf een andere reden: ‘Papa, je hebt me veel te hard geknepen. Het deed pijn hoor’. Arm kind, in mijn ijver om haar lijden te besparen had ik haar nodeloos gekweld. Ze heeft me inmiddels wel vergeven denk ik. Het is al weer bijna dertig jaar geleden. Over een weekje zie ik mijn dochters en kleinkinderen weer op een verjaardagsfeestje. Heerlijk dat ik daar dan geen zorgen hoef te hebben over besmettingsgevaar.