Hypocriete dierenliefde

Het verhaal over hoe ik Max vond, of Max mij, is best bijzonder. Mijn toenmalige vriendin en ik hadden vanwege een vakantie net drie weken lang de hond van mijn broer in huis gehad. Toen Balou weer werd opgehaald hadden we allebei de tranen in de ogen staan. Het afscheid deed pijn. Dus hadden we het er ‘s avonds over of we misschien dan ook maar een hond zouden nemen. We hadden echter beiden een fulltime baan en in totaal vijf pubers over de vloer, parttime en fulltime. Dus besloten we om het maar niet te doen. Tenminste dat dachten we. De volgende ochtend ging ik in mijn uppie één van de wandelingen maken die ik ook vele malen met Balou had gemaakt.

Bij een bos aangekomen zag ik ineens een grote bruine hond op de weg lopen. Op een afstand leek hij een beetje op een Leonberger, en dat heb ik altijd een heel mooi ras gevonden. Toen ik dichterbij kwam liep hij schichtig van me weg het bos in, en toen ik hem achterna kwam keerde hij zich om en begon hij te grommen. Werk aan de winkel voor de dierenambulance dacht ik. Ik had echter geen telefoon bij me, maar een hardloper, hij wel, bracht uitkomst. Ik had wel een fototoestel bij me, en dus kon ik bij thuiskomst een verslag doen in woord en beeld. ‘Zielig he?’. Tja, dat was mijn vriendin wel met me eens ‘Mooi is ie he?’ Ook dat was mijn vriendin met me eens. Maar ze herinnerde me ook aan de uitkomst van ons gesprek op de vorige avond. En natuurlijk had ze gelijk. Toch ging ze wel overstag toen ik een paar dagen later voorstelde om eens naar het asiel te gaan zodat ze hem ook eens kon zien.

max geposeerd

Nou ja, u voelt het al, veertien dagen later hadden we er een huisgenoot bij. Wel met de belofte van mijn kant dat ik er voor zou zorgen. Mijn vriendin en ik zijn inmiddels twee en een half jaar jaar uit elkaar. Max is intussen een jaar of dertien, en daarvan heb ik er twaalf heel goed voor hem gezorgd. Dat begint echter lastig te worden. Ik ga het niet helemaal uitleggen, maar ik wil en moet meer van huis zijn. De zorg voor Max belemmert me daarin. En als ik weg ben heeft Max ook geen leuk leven. In de zomer gaat het nog, dan kan hij in de tuin liggen, maar in de winter is het een troosteloos bestaan. Dus bedacht ik dat het wel heel fijn zou zijn wanneer iemand anders de laatst paar jaar van zijn leven voor Max zou willen zorgen. Daarom benaderde ik iemand die op een prachtige plek op het land woont en die wel vaker dieren liefdevol opvangt. Ze was aanvankelijk heel toeschietelijk, maar helaas was er een praktisch probleem; de hond van haar dochter kwam regelmatig logeren en kon niet zo goed met andere honden.

Max zee 1

Aangemoedigd door deze ‘bijna succesvolle actie’ besloot ik een oproepje op Facebook te plaatsen, met wat leuke foto’s van Max. Helaas meldde zich niemand met de vraag of Max nog goed gezond was, of met de vraag of Max goed met katten kon, of met de vraag of Max lief was met kinderen? Nee, niets van die hoopvolle vragen, maar wel uitingen van bezorgdheid over hoe liefdeloos het eigenlijk was om zo’n beest op zijn oude dag nog te laten verkassen. Tja, ik begrijp dat wel. Hoe vaak had ik al geen pijn in mijn buik gehad omdat Max tijdens vakanties naar het dierenpension moest. En hoe blij was ik dat ik hem na de vakantie weer uit die vermeende kwelling kon verlossen. Nee, ook mij was het welzijn van mijn trouwe makker niet onverschillig. Daarom begrijp ik de reacties van een aantal mensen ook wel. Ook deze: ‘Dit is heell erg!! Een maatje wegdoen omdat het niet meer zo uitkomt… Neem dat beestje dat laatste jaartje met je mee waar je ook naar toegaat Han. Dat ben je aan hem verplicht. Hij was er toch ook voor jou al die jaren??? Sorry Han, dit bericht bezorgd me zo’n naar gevoel… Al zou ik hemel en aarde moeten bewegen, ik zou dat nooit over mijn hart kunnen verkrijgen…’. Zo’n reactie respecteer ik maar ik vind ook dat zo’n reactie getuigt van een te gemakkelijk oordeel. Immers, ik heb niet uitgelegd wat mijn redenen zijn, en dat heb ik ook bewust niet gedaan. Ik wil geen verantwoording aan Jan en alleman afleggen. En dat laatste liet ik ook aan de dame in kwestie blijken. Bovendien voegde ik er nog een vraagje aan toe. Namelijk de vraag of zij ook veganistisch is. Dat lijkt misschien in eerste opzicht een irrelevante vraag, maar dat is het voor mij niet.

Varken met modderneus

Als het om dierenliefde gaat zie je zoveel hypocrisie. En heel dikwijls bij mensen die heel snel met het vingertje wijzen. Want laten we wel zijn, hoe kun je nou verontwaardigd zijn over de verhuizing van een hond van het ene baasje naar het andere baasje wanneer je zelf meewerkt aan de ontzagwekkende mensonterende marteling van dieren zoals die in de bio-industrie plaats vindt. Dat je het vlees eet van varkens die in heel erg kleine ruimtes worden vetgemest, zonder dat ze ooit de buitenlucht voelen, nooit eens volgens hun aard in de modder wroeten, of nooit eens heerlijk met soortgenootjes kunnen ravotten. Dat je kippen eet die nog nooit van hun armzalige leven volgens hun aard buiten hebben gescharreld. Dat je koeienmelk drinkt, terwijl daarvoor het kalf direct bij de geboorte bij de moederkoe is weggenomen, en alleen op moet groeien in een plastic container. Dat vee soms dagenlang onderweg is naar andere landen, zo opeen gepropt in vrachtwagens dat ze zich amper kunnen bewegen? En met welk argument vinden we dat een hond een leven als een prins moet hebben, en mogen varkens hartverscheurend tragisch bestaan hebben voordat ze op je bord belanden?

Varken in bloemenweide

Margarit Gerrits is een lieve Facebookvriendin van me die zich met hart en ziel inzet voor dierenwelzijn. Ze beheert de Nobele Hoeve (http://denobelehoeve.nl/over-de-stichting/), een plek voor opvang van, en het verzorgen van verwaarloosde en mishandelde paarden en andere dieren. Margarit verzorgt daar twee varkens, en laat op haar Facebookpagina d.m.v. foto’s en film zien hoe aanhankelijk en intelligent Mila en Eefje zijn. Als je dat ziet dan gruw je van de industriële varkenshouderij, en kan het bijna niet anders dan dat je een afkeer krijgt van vlees eten. Hoe diep is de mens gezonken om zo met intelligente en aanhankelijke wezens om te gaan? Dat is toch echt van een heel ander orde dan na twaalf jaar goede zorg voor een hond een ander baasje voor het beest te zoeken, waar hij het hopelijk nog beter heeft. De dame in kwestie heeft me niet geantwoord of ze veganist is. Ze heeft me wel ontvriend. Tja…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>