Een teken van leven?

Ze ontmoetten elkaar op een feestje bij ons thuis. Zij was bevriend met mijn vriendin, hij met mij. Zij was personeelsfunctionaris, hij beeldend kunstenaar. Zij was 29, hij was 46. Zij ging meteen op hem af, hij dook schichtig weg. Hij was een beetje verlegen, want zij was precies zijn type, groot, blond en zelfbewust. Die avond werd het nog niks tussen hen. Dat werd anders nadat mijn vriendin en ik een afspraakje tussen hen arrangeerden. Er volgden meer afspraakjes, en ze werden verliefd. Weliswaar botsten hun leefstijlen een beetje, maar ze konden elkaar ook meevoeren in elkaars werelden. Zij kreeg belangstelling voor kunst, en ze ontwikkelde respect voor wat hij maakte. Hij ging meer begrijpen van de wijze waarop organisaties zijn georganiseerd en wat haar rol daar in was. Wat hem nog wel dwars zat was het leeftijdsverschil en het feit dat zij veel dynamischer was, en hij dus af en toe moeite had om haar bij te benen. Af en toe noemde hij haar speels “een opgevoerde mobilette”.

Het bijzondere aan hun relatie was echter dat iedereen aanvoelde dat zij ondanks hun verschil in leeftijd en leefstijl onlosmakelijk bij elkaar hoorden. Als twee takken aan dezelfde boom. Ze waren net een jaartje samen, toen hij me vertelde dat hij ’s nachts zo erg transpireerde dat hij het bed zo ongeveer uitdreef. Ik raadde hem aan om snel naar zijn huisarts te gaan, en dat deed hij. Deze stuurde hem direct door naar het ziekenhuis, waar de ziekte van Grawitz werd geconstateerd, een vorm van nierkanker. Eén nier werd verwijderd, en naar het zich liet aanzien, waren er geen uitzaaiingen. Na vier jaar werd er echter een vlekje op zijn longen geconstateerd. Ook dit werd operatief verwijderd. Weer een jaar later, in december 2007, kreeg hij last van erge hoofdpijn, trok zijn mond scheef, en begon hij moeilijk te praten. Bij nader onderzoek werden er twee tumoren in zijn hersenen gevonden. De situatie was hopeloos, hij zou nog vijf tot negen maanden te leven hebben.

Hij bleek echter sterker dan de arts had verwacht. In de zomer na de diagnose kon hij met behulp van medicijnen nog redelijk goed functioneren. Ik geloof dat het in augustus was dat we met zijn vieren een heel openhartig gesprek hadden over zijn naderende dood. Daarbij hebben we ook gesproken over een leven na de dood. Hij was hierover echter nogal sceptisch. Hij was iemand die zichzelf absoluut niet voor de gek wenste te houden, en was een aanhanger van de gedachte dat het geloof was ontstaan omdat mensen het idee van een definitief verdwijnen niet konden verdragen. Toch was ik zo vrij om hem te vragen om de lichten bij ons thuis te laten knipperen wanneer hij aan gene zijde was. Hij verdroeg de vraag, en moest er zelfs een beetje om gniffelen. In november 2008 rondde hij een kunstwerk van dertien collages af waar hij al een paar jaar geleden aan was begonnen. Toch ging hij wel achteruit, en uiteindelijk werd hij bedlegerig.

Achterin november werd zijn conditie snel minder. Ze hadden de wens om nog te trouwen, en het was duidelijk dat dit snel moest gebeuren. Dus kwam er een ambtenaar van de burgerlijke stand, die hen in de echt verbond terwijl zij bij hem in bed lag. In een kleine kamer met familie en vrienden er om heen. Het was een bijzonder ontroerende gebeurtenis. Die ontroering werd nog versterkt door een klein maar opvallend detail; er kwam tijdens de inzegening een lieveheersbeestje op zijn zojuist omringde hand zitten.

Anderhalve week later blies hij omringd door familie en vrienden zijn laatste adem uit.

De ochtend na zijn sterven stapte mijn vriendin in de auto en daar zag zij tot haar grote verbazing opnieuw een lieveheersbeestje. Hartje winter, alle lieveheersbeestje houden hun winterslaap achter boomschors, onder bladeren, in kieren en spleten, en juist tijdens de markante gebeurtenissen van het huwelijk en het sterven hadden er twee de moeite genomen om de gebeurtenissen op te luisteren. Opvallend, maar nog een ruime week later werd onze verbazing nog groter. Zij was de avond bij ons geweest om in gezelschap te zijn, en zo beter haar verdriet te kunnen verwerken. ’s Nachts om één uur de ging de telefoon. Zij was thuisgekomen, en wilde voordat ze in bed ging liggen nog even naar hun trouwfoto kijken. En ja, u vermoedde het misschien al, midden op de trouwfoto zat……, een lieveheersbeestje. De lampen bij ons thuis hebben niet geflikkerd, maar dat hoefde ook niet meer.

2 gedachten over “Een teken van leven?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>